Coenraads Column

Al vanaf jonge leeftijd heb ik goed met vrouwen kunnen opschieten. Op de basisschool was ik al wat nerdy - ik haalde hoge cijfers en was niet zo stoer als de jongens in mijn klas, en dan lig je niet goed in die groep. Toen al was ik geneigd wat meer toe te trekken naar de andere bolleboos in de klas, een meisje. Zelf werd ik professor genoemd door de andere jongens - in zeker opzicht misschien vleiend, maar zo was het duidelijk niet bedoeld, en zo kwam het ook niet over.

Op de middelbare school was de situatie niet veel anders, behalve dan dat ik het daar zelf niet meer zo nodig vond om veel met jongens om te gaan. Ik vond ze wat kinderachtig - ze probeerden een leraar Nederlands weg te pesten met uitermate infantiel gedrag, sloten de muzieklerares in een kast op, dat soort acties - het waren allemaal dingen die ik nooit zou doen, en ik kon me beter vinden in de houding van de meisjes. En daarna volgde ik een opleiding die duidelijk meer in trek was bij meisjes dan bij jongens - de verhouding was 29 op 3!

Kortom, ik ben wel wat omgang met dames gewend, en ik heb altijd best met ze kunnen opschieten. Ik ben ze in de loop der jaren dan ook steeds meer gaan waarderen. En zeker het afgelopen jaar.

Het is in veel opzichten een moeilijk jaar voor me geweest, met vooral veel beroering in mijn privéleven, erg veel stress en enkele hele diepe dalen. En op zulke momenten blijkt wat je hebt aan de mensen om je heen. En de mensen aan wie ik het meeste had, waren de vrouwen in mijn leven. Als je begrip wilt voor je gevoelens, dan blijk je dat toch eerder van een vrouw te krijgen dan van een man. Maar goed, dan, dat er bijvoorbeeld evenwicht is onder wat sommigen brussen noemen: dat ik niet alleen een broer heb, maar ook zussen. En evenwicht in het nageslacht: dat ik niet alleen zoons, maar ook een dochter heb. En dat ik niet alleen vrienden, maar ook vriendinnen heb. (En begrijp dat nou niet verkeerd, het zijn volkomen onschuldige vriendschapsbanden, meer niet…) Zelfs mijn hond - het allerliefste huisdier dat ik ooit heb gehad - is een schat van een hondenmeisje.

Wat die vrienden en vriendinnen betreft - niets ten nadele van mannelijke vrienden, ik heb niets tegen ze, echt niet. En ik zou ook niet zonder ze willen. Ik denk dat de meeste mensen het wel met me eens zijn als ik stel dat het goed is om vrienden van hetzelfde geslacht te hebben. Het maakt de omgang zo veel makkelijker. Het is waarschijnlijk eenvoudiger om gemeenschappelijke interesses te vinden. En je hebt geen last van misverstanden op het gebied van Mannen zijn van Mars, vrouwen van Venus. Over het algemeen kun je stellen dat mannen mannen begrijpen, en dat vrouwen vrouwen begrijpen.

Maar ik denk toch dat mannelijke vrienden wat beperkingen hebben op het gebied van gevoelens, en in hun opvattingen over wat mannelijk is en wat niet. Het is misschien toch niet zo gewoon voor mannen om aandacht te besteden aan elkaars gevoelens. En om erop te reageren, is misschien zelfs wel een beetje zeldzaam. En dan ook nog over die gevoelens te praten, zou best eens vrij uniek kunnen zijn onder mannen. Je bent als mannen onder elkaar hooguit geneigd elkaar eens een schouderklopje te geven, maar alles wat verder gaat dan dat, wordt toch door velen als onmannelijk gezien, denk ik. (Er zijn ongetwijfeld de nodige positieve uitzonderingen, maar door de bank genomen denk ik dat ik hiermee toch de spijker op zijn kop sla.)

Maar hoe moet het dan als een man wél een goed gesprek nodig heeft over zijn gevoelens, of als hij behoefte heeft aan wat empathie, wat sympathie, wat opgebeurd worden? Ik denk wel eens dat een man op dat moment beter af zou kunnen zijn met goede vriendinnen. Want van wie anders mag je verwachten dat ze de nodige conclusies trekken uit de minste stembuigingen of de kleinste hints die aangeven dat je down bent of een moeilijke tijd doormaakt? En, belangrijker nog, van wie mag je verwachten dat ze ook nog op die minieme aanwijzingen reageren? Het is waarschijnlijk een typisch vrouwelijke eigenschap om daar gevoelig voor te zijn en er wat mee te doen. En er zijn heel wat dagen dat ik dankbaar ben voor elke indicatie dat de vrouwen in mijn leven die eigenschap bezitten - ongeacht hoe ze dat aan mij laten merken, hetzij in eigen persoon, per internet of anderszins. Welke vorm hun bemoediging en troost ook aanneemt, en hoe ik die ook krijg, ik waardeer het allemaal zeer.

Iedere man zou niet alleen mannen, maar ook vrouwen in zijn leven moeten hebben, en vooral enkele van die fantastische vrouwen die ik in mijn leven heb!

(Bovenstaande tekst is deels gebaseerd op een Engels blog van mij op www.addyourface.com. Zie voor verdere Engelstalige blogs [met heel andere onderwerpen dan dit Nederlandstalige blog]: conrad59.wordpress.com.)

Dit bericht was geplaatst op 27/11/2009 om 13:49 en is gearchiveerd onder Algemeen. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.