Net als mijn eigen golden retriever, Ashley, vertoonde deze hond alle tekens van kennis willen maken met een rasgenoot. Maar het mocht niet zo zijn, de jongen veranderde elke keer weer prompt van richting, de hond met veel geweld en geruk aan de riem met zich meesleurend. Arm dier, dacht ik.

Ashley toonde in het begin veel belangstelling, maar net als ik gaf ze het na een paar keer op, want de situatie leek hopeloos. Deze hond mocht duidelijk niet kennismaken met zijn rasgenoot. Waarom was onduidelijk, maar het gedrag sprak boekdelen.

Tot gisteravond de situatie ineens anders leek. Ashley en ik waren over een paadje op weg naar huis en bereikten een T-splitsing waar we rechts naar huis konden of links de andere kant op. Aan het eind van het paadje rechts verscheen de jongen met de hond. Dit keer liep hij niet door, en ook niet een andere kant op, maar beval de hond te gaan zitten. De hond gehoorzaamde, maar toonde duidelijk veel belangstelling voor Ashley. Ashley wilde overduidelijk ook graag kennismaken nu de hond ineens stationair was en niet met geweld werd meegesleurd. Dus nadat ik even had gekeken en had geprobeerd de situatie in te schatten, besloot ik rechtsaf te slaan en eens te kijken of een kennismaking van de honden dit keer mogelijk was. Sowieso had ik toch die kant al op willen gaan omdat we klaar waren met de wandeling en rechtsaf de geijkte weg naar huis was.

Maar de hond laten zitten en afwachten, bleek niets te maken te hebben met enige bereidheid tot een kennismaking. Er ontstond een bijzonder vreemd en zelfs onaangenaam gesprek. Dat verliep ongeveer zo:

Ik: Hallo!
Jongen: Mijn hond kan bijten, hoor!””
Ik (denkend dat ik hem gerust moest stellen over de weerbaarheid van mijn hond): Hindert niet hoor, de mijne kan ook van zich af bijten als dat nodig is.
Jongen: Als uw hond de mijne bijt, krijgt hij een schop voor zijn kop!
Ik: Waarom zeg je dat nou?
Jongen: U zegt dat uw hond bijt. Als hij dat doet, geef ik hem een schop voor zijn kop.
Ik: Nee, JIJ begon te zeggen dat JOUW hond kon bijten. Ik zei alleen maar dat de mijne zo nodig óók van zich af kan bijten.
Jongen: Maar u was aan het provoceren.
Ik: Provoceren????
Jongen: Ja, provoceren. Zoek maar op in een woordenboek.
(Wijsneus!)
Ik: Nou, ik ben vertaler, ik ken mijn eigen taal heel goed. Ik weet wat provoceren is, en ik zie niet in waarom jij denkt dat ik dat deed.
Jongen (op schampere toon): Huh, vertaler… (Vervolgens op beschuldigende toon:) U zag dat ik mijn hond liet zitten en liep tóch op ons af.
Ik: Ja, mijn hond wilde even kennismaken. En zo te zien de jouwe ook. Veel honden maken graag even kennis met elkaar.
Jongen: Nou, als hij bijt, krijgt hij een schop voor zijn kop.
Ik: (??????? Hier valt niets mee aan te vangen, wat een rare jongen.) Vreemde houding!
Ik: Kom, Ashley, wat raar, we kunnen beter naar huis gaan.

Wat een rare jongen. En wat een vreemde ideeën over de onderlinge omgang van honden en hondeneigenaars.

Zou hij denken dat honden geen kennis met elkaar mogen maken? En dat je elkaar als hondeneigenaren altijd uit de weg moet gaan? Dat je elkaar niet op een paadje moet passeren?

Wat een merkwaardig denkbeeld!

Als hij nou reden had gehad om aan te nemen dat zijn hond of de mijne vals was geweest, dan had ik het me nog kunnen indenken. Ik kom wel eens mensen tegen die van een afstandje al aangeven dat hun hond agressief is tegenover andere honden, en dan willen ze mijn hond tegen die agressiviteit beschermen, wat ik netjes van ze vind.

Maar ten eerste gaat een kennismaking tussen twee golden retrievers bijna altijd goed, en ten tweede vertoonde geen van beide honden tekens van agressiviteit. Ik kan dat nog steeds niet rijmen met het bizarre gesprek met deze jongen.

Vreemd, vreemd, vreemd!!!

En ik heb nog steeds medelijden met die hond…

Als gebruiker van saunacentra en sportcentra kom ik in nogal wat kleedkamers. En hoewel ik al lang vond wat ik nu ga beschrijven, valt het fenomeen me door mijn toegenomen kleedkamerbezoeken de laatste tijd telkens weer op.

Wie naar een mannenkleedkamer gaat, komt in een machowereldje terecht. Het is een ruimte waar de testosteron in de lucht hangt, om het zo maar eens uit te drukken. Niet elke man die er komt, is even erg (en dat is maar goed ook), en er zijn er beslist ook lieden bij met wie ik goed overweg kan, maar zelfs sommige mannen van wie ik vermoed dat ze doorgaans niet heel erg haantjesgedrag vertonen, schijnen er toch een beetje door te worden aangestoken en voelen misschien de behoefte om mee te doen met de meute (je hebt in elke grote groep kuddedieren, dat is een bekend verschijnsel).

Er is veel stoerdoenerij, zowel in lichaamstaal als verbaal - vooral verbaal. Maar algemene grofheden schijnen ook als mannelijk beschouwd te worden, zoals windjes laten en boeren in het openbaar, vooral expres. En er wordt vaak luid om gelachen.

En dan de gesprekken. Wat je daar allemaal moet aanhoren, zo van En, hoe ging de date, tot hoever ben je gegaan? Of Wat, je hebt haar niet eens ge…..? tot en met … ahum, nou, het tot en met wil ik eigenlijk niet eens herhalen, denk ik. Ook de wat onschuldiger onderwerpen worden aangegrepen om te pochen en te laten zien dat iemand meer man is dan een ander: aantal kilometers gefietst, indrukwekkender auto gekocht, brutaal geweest tegen baas, ouders of vriendin. Je kunt het onderwerp zo gek niet bedenken, of de haantjes hebben iets om over op te scheppen. En ze hebben niet door dat de heren onder de mannen deze dingen helemaal niets vinden om over op te scheppen!

Ik heb er eigenlijk een enorme hekel aan gekregen. Moet dat nou, jongens? (Want erg volwassen is het niet, toch? Dus kan ik moeilijk mannen zeggen.) Hebben jullie nou helemaal geen idee van normen en waarden? Van beleefdheid? Geen idee wat het betekent een heer te zijn? Of zelfs maar gewoon een fatsoenlijk mens te zijn? Met wat respect voor een ander? En wat consideratie voor mensen die geen zin hebben in dit macho gedoe?

Dames kunnen maar beter oppassen wat voor vlees ze in de kuip hebben als ze met een man omgaan, want in hun gezelschap lijken de mannen zich toch over het algemeen beter te gedragen. Althans, in gemengde kleedkamers kom ik dit gedrag echt niet tegen. Dus blijkbaar helpt het om vrouwen om je heen te hebben. Of … zou daar een heel ander soort mannen komen? Meer heren dan de andere mannen? Daar moet ik eens over nadenken…

Het is bijzonder intensief werk, simultaan tolken. Iemand heeft uitgerekend dat je meer hersenprocessen tegelijktijdig laat lopen dan mensen in vrijwel elk ander beroep - hoewel het schijnt dat luchtverkeersleiders heel dichtbij komen. (Dat maakt het dan wel ironisch dat die zo veel meer verdienen dan tolken, maar dat even terzijde.)

Als je simultaan tolkt, luister je naar de spreker, verwerk je de betekenis van wat hij zegt, zet je het om in een andere taal, en spreek je de vertaling uit terwijl je luistert wat de spreker vervolgens zegt, en dat allemaal in een vicieuze cirkel.

Dat betekent dat je zo veel dingen tegelijkertijd doet – voortdurend luisteren, vertalen, spreken, en in fracties van seconden beslissingen nemen over taal, zinsbouw, betekenis en meer – dat je brein op het allerhoogste niveau van concentratie werkt en je al je fysieke en mentale capacititeiten inzet om dit proces goed te laten verlopen. Het is dan ook geen wonder dat congrestolken in koppels werken en om het half uur wisselen. Na een half uur vermindert hun concentratie aanzienlijk, raakt hun mentale (en vaak ook fysieke) energie op, en hebben ze even pauze nodig. Dus dan neemt hun collega het over, en na een half uur wisselen ze weer. Dat biedt beide tolken de tijd om de mentale accu op te laden en hun alertheid weer terug te brengen op het allerhoogste niveau dat nodig is voor dit werk. Het is echt zwaar werk.

Maar sinds de eerste keer dat ik gevraagd werd om te tolken – lang voodat ik mijn officiële opleiding volgde, mijn diploma behaalde enzovoorts – genoot ik van de adrenaline die het werk met zich meebrengt: de kick die je krijgt omdat je iets bijzonder intensiefs doet met je taalvaardigheid en hersencapacititeit. Vooral de moeilijker opdrachten kunnen bijzonder bevredigend zijn.

Let wel, een beetje nederigheid heeft een tolk wel nodig. Als vertaler kun je een vertaling vrij makkelijk volledig en volmaakt maken – als je goed bent. Maar zelfs de beste tolken krijgen hun vertolking niet 100% volledig en volmaakt – nou ja, bijna nooit. Als je ooit een congrestolk hoort beweren dat hij de hele dag heeft gewerkt en alles 100% volledig en juist heeft vertaald, is hij ofwel een grote leugenaar, ofwel heeft hij zojuist het enige rijtje sprekers op aarde vertolkt die niet alleen relatief langzaam zijn, maar bovendien volmaakt verstaanbaar, niet in enig dialect spreken, geen woorden of lettergrepen inslikken, geen onverwachte termen gebruiken, niet slordig spreken of articuleren, enzovoorts. Of hij had van tevoren de volledige tekst gekregen en de sprekers weken niet één keer van de tekst af.

Elke tolk, zelfs de allerbeste, maakt wel eens een foutje – of dat nu komt doordat hij iets niet goed hoort, of helemaal niet hoort, vergeet of gewoon niet op het juiste moment het juiste woord kan vinden, elke werkdag van zijn leven gaat er wel wat mis. Zelfs de allerbeste vertolking is niet meer dan 99% correct. Maar het gaat niet om dat ene procent dat hij mist, het gaat om die 99% die hij goed krijgt. Het is niet een erg exacte wetenschap, tolken: zo veel is afhankelijk van zo veel omstandigheden en zo veel menselijke factoren aan beide kanten.

Het geeft een heel bijzonder gevoel om je aan te passen aan de snelheid, intonatie, nadruk, terminologie en betekenis van een spreker, vooral als het zo’n uitdaging is dat je soms niet weet waar je de woorden vandaan haalt, dat je ze bij wijze van spreken uit je tenen trekt. Je voelt de adrenaline door je lichaam stromen, je bent bijna in een soort trance, en je voelt je één met de spreker.

Denk je eens in dat je simultaan tolkt voor een hoog opgeleide spreker zoals een gevierd wetenschapper die een publiek in ongeveer anderhalf uur over zijn levenswerk probeert te vertellen, dat er een stortvloed aan woorden uit zijn mond komt die duidelijk maakt dat hij vastbesloten is om alle informatie te vermelden, ondanks de beperkte tijd – en dat je, zonder zijn speech of zijn powerpointpresentatie eerder te hebben gezien, met je collega in staat bent om hem bij te houden, zijn woorden met de juiste betekenis te vertalen, niets belangrijks te missen, en zelfs zijn intonatie en nadruk over te nemen. Geloof me, er is niets bevredigender dan dát te bereiken, vervolgens je microfoon uit te schakelen, en je collega – die ook nog helemaal hyper is – te horen uitroepen:

”We zijn verdomd genieën!”

Je had het zelf niet beter kunnen zeggen…

(Eerder gepubliceerd op www.congrestolk.com, en in het Engels op conrad59.wordpress.com.)

Het hele idee van de sauna boeide me al jaren. Jezelf verhitten en dan vrolijk met koud water afkoelen, en het blijkbaar nog prettig vinden ook, dat was een denkbeeld dat me eindeloos intrigeerde. Het verhaal waarom dit goed is voor je lichaam, was me al heel lang volkomen duidelijk. En ik vroeg me af hoe ik het zelf zou vinden. Maar ik was een voorzichtig mens en probeerde zelden iets uit zonder echt alles tot op de bodem uit te zoeken, inclusief het raadplegen van een ervaringsdeskundige. En ik kende niemand die naar de sauna ging.

Bovendien was ik nogal beschroomd wat betreft het tonen van mijn lichaam. (Niet alleen in de sauna, het heeft ook een tijd geduurd voordat ik weer naar het zwembad wilde, en dat had dezelfde reden - die ik nu zal uitleggen.) Ik heb jarenlang vreselijk overgewicht gehad (ruim 25 kilo teveel), en hoewel ik daar inmiddels heel veel van kwijt ben, is er nog wel het nodige van over hier en daar, en zie ik er dus niet bepaald uit als een fotomodel. Maar een zogeheten geklede sauna of een sauna met badkledingdagen zag ik niet zo zitten. Uit wat ik hier en daar las, begreep ik al snel dat het gewoon gezonder en hygiënischer is om hoge temperaturen zonder enige lichaamsbedekking te ondergaan - logisch, eigenlijk: je wilt toch bij honderd graden Celsius geen lycra aan je lijf! En dat is nog maar één van de goede redenen om het zonder badkleding te doen. Maar het spanningsveld tussen mijn belangstelling en mijn schroom bleef dus bestaan.

Totdat ik in mijn vrienden- en kennissenkring een saunafan ontdekte. En die heb ik helemaal uitgehoord, tot in de kleinste details. Ze zal me wel lastig hebben gevonden, want ik wilde echt álles weten, en besprak ook mijn schroom en andere bedenkingen. Tegen de tijd dat ze alles beantwoord had, wist ik niet alleen hoe het er precies in de sauna aan toegaat, wat gezond is en wat niet, en waar je allemaal aan moet denken, maar was ik er ook van overtuigd dat ik het zou durven - en zelfs dat ik ervan zou genieten. Ze zei laatst nog tegen me: Maar ik heb je wél moeten overtuigen… Waarop ik antwoordde: Ja, dat is wel waar, maar ik wilde graag overtuigd worden!

Het idee om naar de sauna te gaan, kwam onverwachts in een stroomversnelling toen ik ineens een uiterst stressvolle dag meemaakte die ik nogal traumatiserend vond, waarna ik de volgende dag sterk de behoefte voelde om me eens grondig te ontspannen. De behoefte daartoe was zo groot dat ik niet verder nadacht en zonder meer naar het dichtstbijzijnde saunacomplex vertrok.

Eenmaal aangekomen, kreeg ik een kluisje toegewezen en ik vertelde dat ik daar niet alleen voor het eerst was, maar dat ik sowieso een beginner was en dus graag een rondleiding en uitleg wilde hebben. Dat kon. Op weg naar de kleedkamer schoot degene die me had ingeschreven ineens iets te binnen: O, wist u dat dit een naaktsauna is? Hihi, ja, dat wist ik. Maar zo te horen vergissen mensen zich daar wel eens in. Kan pijnlijk zijn - ik zie de gezichten al voor me als ze tot de ontdekking komen dat het niet is wat ze verwacht hadden!

De rondleiding was uitgebreid en grondig, ieder detail werd uitgelegd. De jonge man die me rondleidde, had iets te vertellen over elk onderdeel van het complex, legde heel goed de volgorde en werking van een rondje sauna uit, inclusief natuurlijk het essentiële opwarmen en afkoelen, en liet me echt alles zien. En toen was ik er klaar voor.

Op naar de warme douches. Ik keek even om me heen. Er waren mensen in de hal, ook onder de douche, maar die leken me niet de types om te gaan staren. Dus badjas uit, aan het haakje, en ik de douche in. En het was eigenlijk meteen goed. Ik voelde me niet bekeken, ik genoot meteen van het water en de douchegel, en keek uit naar de rest van mijn eerste rondje. En, om nog maar even bij dat onderwerp van die schroom te blijven, ik ontdekte al gauw dat mijn ervaringsdeskundige gelijk had, en dat je als saunaganger een andere manier van kijken ontwikkelt: je hebt je ogen natuurlijk wel open, maar je kijkt niet echt naar andere mensen, althans niet om ze bewust te zien. Je bent ten eerste veel te druk bezig met het reinigen en ontspannen van je eigen lichaam en geest, en ten tweede kom je er niet om je te verlustigen aan andermans lichaam. Laten we eerlijk zijn, als dat wél het geval was, zou je dat in elk geval aan de mannen toch onmiddellijk zien?! Ahum, maar dat is dus helemaal niet zo. Ik heb hierover wel wat opmerkingen gekregen van puriteinse mensen in mijn omgeving (een van hen suggereerde bijvoorbeeld dat een sauna een soort poel van verderf moest zijn), maar ik concludeer toch elke keer weer dat de gedachten van saunagangers blijkbaar hoogstaander zijn dan die van mensen die hier kritiek op hebben! Bovendien, ik vind dit niet heel erg anders dan naar de sportschool gaan - daar stap ik ook met andere mensen onder de groepsdouche, en écht niet met mijn sportkleding aan! Schandalig, eigenlijk, om te suggereren dat zoiets niet in de haak zou zijn.

Maar terug naar mijn eerste saunarondje. Zoals bij de rondleiding geadviseerd was, begon ik na het opwarmen in het voetenbad met de 65-gradencabine. Ik transpireerde daar wel, maar niet zo veel als ik verwacht had. Daarna buiten frisse lucht inademen, koud douchen en het koude dompelbad in. Dat viel me die eerste keer niet mee. Ik had verwacht dat ik een kacheltje zou zijn en dat het koude water niet echt een schok zou zijn, maar dat was het wél. Tóch de instructies gevolgd, inclusief onderdompelen van mijn hoofd, en ik kwam er in elk geval triomfantelijk uit: dat had ik toch mooi maar even gedaan, ook al reageerde mijn lichaam er nogal geschrokken op.

Na wat baantjes zwemmen, veel water drinken en een rustpauze met een goed boek, besloot ik dan maar een stapje omhoog te gaan en de 80-gradencabine te proberen. Die was nog leuk ook, met allemaal bewegende waterradjes, dan heb je wat om naar te kijken. En vervolgens bleek in het dompelbad dat ik me na die tachtig graden vervolgens in het koude water wél een kacheltje voelde, hoera! Het triomfantelijke gevoel bleef (en dat maakte het eigenlijk nog extra leuk ook), maar het was nu veel makkelijker om mezelf in koud water onder te dompelen en het nog fijn te vinden ook. Sterker nog, ik vond de lichamelijke reacties nu echt héérlijk. En op de een of andere manier had het ook een mentaal ontspannende uitwerking op me, ik begon mijn stress al aardig kwijt te raken.

Omdat de hogere temperatuur duidelijk een succes was, koos ik voor mijn volgende rondje de 100-gradencabine. Als iemand me maanden eerder had verteld dat ik een kwartier lang in lucht met een temperatuur van honderd graden zou doorbrengen, had ik hem voor gek verklaard - voordat ik er meer van wist, dacht ik dat saunacabines tot zestig of zeventig graden gingen, ik had geen idee dat het ook heter kon. Maar inmiddels heb ik ergens zelfs een cabine met 120 graden geprobeerd, en dat is helemaal geen probleem - de hoge temperatuur is mij zelfs welkom! Goed, maar terug naar het derde rondje van mijn eerste saunagang. Ik vond die honderd graden prima. In tegenstelling tot andere saunabezoekers - er was onder meer een dame die maar lag te verzuchten: O …, wat heet. O …, wat heet. Na vijf minuten verliet ze de cabine, om vervolgens weer terug te komen en een minuut of vijf te liggen verzuchten tegen het Opperwezen dat het toch wel erg heet was. Maar ik vond het fantastisch, ik genoot van elk zweetdruppelriviertje dat ik voelde, vond het geweldig om het over mijn lijf te voelen lopen. En ik keek uit naar een heerlijke afkoeling als ik uit de cabine zou komen. En bij dat afkoelen kon ik het niet nalaten om iets te doen waarvan de jonge man die me had rondgeleid had gezegd dat hij het zelf liever niet deed - het gebruik van de emmer in de koude douche. Die was voor diehards, meende hij. Ja, zeg dat eens tegen mij, dan wil ik hem dus absoluut gebruiken! En dat heb ik gedaan. Net als bij andere onderdelen van het afkoelproces is het even schrikken, maar het is toch een geweldig gevoel. En een uitdaging, en dat spreekt me ook erg aan.

Ik was die eerste keer meteen een groot fan van de sauna, en ik denk zelfs dat je me inmiddels al wel een diehard kunt noemen. Ik heb diverse saunacomplexen geprobeerd, en waar ik ook heenga, ik vind het leuk om de uitersten op te zoeken. Ik kies in de cabines de hoogste - en dus heetste - zit- of ligplaatsen, ik probeer bij opgietingen op de heftigste plekjes te zitten, ik vind het leuk als ik zie dat er vlak voordat ik het dompelbad in ga ijs in wordt gegooid, ik maak bij opgietingen graag gebruik van handenvol ijssnippers of ijsblokjes, ik vind het een fantastisch gevoel om met mijn lijf als warmtebron onder de emmer met koud water te gaan staan, of de heftigste koude stortdouche te nemen. Wat mij betreft kan het niet extreem genoeg zijn, ik geniet eindeloos van alle lichamelijke reacties die het opwekt, en ervaar daarbij een heel bevredigend niveau van mentale ontspanning - een niveau dat makkelijk verslavend zou kunnen worden!

Op de middelbare school was de situatie niet veel anders, behalve dan dat ik het daar zelf niet meer zo nodig vond om veel met jongens om te gaan. Ik vond ze wat kinderachtig - ze probeerden een leraar Nederlands weg te pesten met uitermate infantiel gedrag, sloten de muzieklerares in een kast op, dat soort acties - het waren allemaal dingen die ik nooit zou doen, en ik kon me beter vinden in de houding van de meisjes. En daarna volgde ik een opleiding die duidelijk meer in trek was bij meisjes dan bij jongens - de verhouding was 29 op 3!

Kortom, ik ben wel wat omgang met dames gewend, en ik heb altijd best met ze kunnen opschieten. Ik ben ze in de loop der jaren dan ook steeds meer gaan waarderen. En zeker het afgelopen jaar.

Het is in veel opzichten een moeilijk jaar voor me geweest, met vooral veel beroering in mijn privéleven, erg veel stress en enkele hele diepe dalen. En op zulke momenten blijkt wat je hebt aan de mensen om je heen. En de mensen aan wie ik het meeste had, waren de vrouwen in mijn leven. Als je begrip wilt voor je gevoelens, dan blijk je dat toch eerder van een vrouw te krijgen dan van een man. Maar goed, dan, dat er bijvoorbeeld evenwicht is onder wat sommigen brussen noemen: dat ik niet alleen een broer heb, maar ook zussen. En evenwicht in het nageslacht: dat ik niet alleen zoons, maar ook een dochter heb. En dat ik niet alleen vrienden, maar ook vriendinnen heb. (En begrijp dat nou niet verkeerd, het zijn volkomen onschuldige vriendschapsbanden, meer niet…) Zelfs mijn hond - het allerliefste huisdier dat ik ooit heb gehad - is een schat van een hondenmeisje.

Wat die vrienden en vriendinnen betreft - niets ten nadele van mannelijke vrienden, ik heb niets tegen ze, echt niet. En ik zou ook niet zonder ze willen. Ik denk dat de meeste mensen het wel met me eens zijn als ik stel dat het goed is om vrienden van hetzelfde geslacht te hebben. Het maakt de omgang zo veel makkelijker. Het is waarschijnlijk eenvoudiger om gemeenschappelijke interesses te vinden. En je hebt geen last van misverstanden op het gebied van Mannen zijn van Mars, vrouwen van Venus. Over het algemeen kun je stellen dat mannen mannen begrijpen, en dat vrouwen vrouwen begrijpen.

Maar ik denk toch dat mannelijke vrienden wat beperkingen hebben op het gebied van gevoelens, en in hun opvattingen over wat mannelijk is en wat niet. Het is misschien toch niet zo gewoon voor mannen om aandacht te besteden aan elkaars gevoelens. En om erop te reageren, is misschien zelfs wel een beetje zeldzaam. En dan ook nog over die gevoelens te praten, zou best eens vrij uniek kunnen zijn onder mannen. Je bent als mannen onder elkaar hooguit geneigd elkaar eens een schouderklopje te geven, maar alles wat verder gaat dan dat, wordt toch door velen als onmannelijk gezien, denk ik. (Er zijn ongetwijfeld de nodige positieve uitzonderingen, maar door de bank genomen denk ik dat ik hiermee toch de spijker op zijn kop sla.)

Maar hoe moet het dan als een man wél een goed gesprek nodig heeft over zijn gevoelens, of als hij behoefte heeft aan wat empathie, wat sympathie, wat opgebeurd worden? Ik denk wel eens dat een man op dat moment beter af zou kunnen zijn met goede vriendinnen. Want van wie anders mag je verwachten dat ze de nodige conclusies trekken uit de minste stembuigingen of de kleinste hints die aangeven dat je down bent of een moeilijke tijd doormaakt? En, belangrijker nog, van wie mag je verwachten dat ze ook nog op die minieme aanwijzingen reageren? Het is waarschijnlijk een typisch vrouwelijke eigenschap om daar gevoelig voor te zijn en er wat mee te doen. En er zijn heel wat dagen dat ik dankbaar ben voor elke indicatie dat de vrouwen in mijn leven die eigenschap bezitten - ongeacht hoe ze dat aan mij laten merken, hetzij in eigen persoon, per internet of anderszins. Welke vorm hun bemoediging en troost ook aanneemt, en hoe ik die ook krijg, ik waardeer het allemaal zeer.

Iedere man zou niet alleen mannen, maar ook vrouwen in zijn leven moeten hebben, en vooral enkele van die fantastische vrouwen die ik in mijn leven heb!

(Bovenstaande tekst is deels gebaseerd op een Engels blog van mij op www.addyourface.com. Zie voor verdere Engelstalige blogs [met heel andere onderwerpen dan dit Nederlandstalige blog]: conrad59.wordpress.com.)

Misschien is het mijn leeftijd, dat ik alles niet meer zo zwart/wit zie. Of misschien ben ik zelf al zo vaak onrechtvaardig veroordeeld door mijn medemensen dat ik nu geneigd ben te denken dat ik een ander niet zo snel moet veroordelen. In elk geval stuit het me erg tegen de borst als ik andere mensen dit wél zie doen. Ze gaan er gewoon vanuit dat wat ze zien (of denken te zien) fout is, en dat ze dus mogen oordelen over een ander. Verzachtende omstandigheden? Ben je gek: ze zien wat ze zien (denken ze), en dus oordelen ze.

Iemand in mijn omgeving blijft vaak voor een slecht onderhouden voortuintje staan en schudt dan uitgebreid zijn hoofd - zichtbaar voor zowel de bewoner van het huis als de rest van de buurt. En hij spreekt zijn veroordeling ook hardop uit tegen mensen die hij tegenkomt. Wat hij niet weet, is dat de bewoner verschillende gezondheidsproblemen heeft waardoor onderhoud van de tuin een probleem is.

Zou het niet mooi zijn als hij geen oordeel vormde en uitsprak, maar eens aanbelde en vroeg of hij ergens mee kon helpen?

Ik heb een hond. Een golden retriever - zo eentje die je niet over het hoofd ziet. Ik woon precies op de grens van de bebouwde kom: loop ik de ene kant op, dan kom ik door het dorp; loop ik de andere kant op, dan loop ik over de dijk, buiten de bebouwde kom. De dijk is ideaal voor het uitlaten van de hond, want daar mag meer dan in de bebouwde kom, en er is meer ruimte. Je kunt langs het water lopen, of over de weg op de dijk. Maar ik loop ook graag door het dorp, want je wilt niet altijd dezelfde kant op. Voor die laatste route heb ik altijd een opvouwbaar schepje en een zakje in mijn zak, want in de bebouwde kom moet hondenpoep opgeruimd worden. Helaas doet niet iedereen dat. En dat leidt tot een duidelijk vooroordeel bij het publiek. Ze hoeven mijn hond maar in een houding te zien die niet rechtop staand is (ze heeft wat gezondheidsproblemen en gaat onderweg wel eens zitten), en ik krijg prompt allerlei nare opmerkingen naar mijn hoofd. Men gaat er onmiddellijk van uit dat alle hondeneigenaars asociale viezeriken zijn die hun hond overal laten poepen, zonder iets op te ruimen. Ik snap het wel, heel vaak is dit ook het geval, maar echt niet altijd.

Zou het niet fijn zijn als men iemand het voordeel van de twijfel kon geven?

Wat zou het fijn zijn als we dat typisch Hollands vingertje eens wat meer in bedwang hielden!

Daar had ik geen onderzoek voor nodig. Het was al jaren duidelijk. Niet alleen dat het inderdaad zo was, maar ook dat mijn landgenoten er zo over dachten. Maar in elk geval werd uit het onderzoek duidelijk dat de Nederlanders die er zo over denken een grote meerderheid vormen. En het woord meerderheid is interessant voor politici. Die hebben graag een meerderheid achter zich. Dus zie je de woorden veiligheid en politie veel terug in partij- en verkiezingsprogramma´s.

Wat ik alleen erg jammer vind, is dat men de oplossing voor de onveiligheid altijd maar in één richting zoekt: meer geld uitgeven. Wat er ook scheef zit in Nederland, leg het aan een politicus voor die het met je eens is, en hij zegt: Daar moeten we meer geld voor uittrekken. Een fenomeen dat al gesignaleerd is door wijlen Pim Fortuyn.

Naar Pim heeft men gedeeltelijk wel geluisterd. Sommige dingen mogen nu tenminste gezegd worden. Ze mogen eindelijk bij hun naam genoemd worden. Politiek correct zijn, is toch wat meer uit sinds Pim het veroordeeld heeft. Gelukkig maar. Maar dat betekent nog niet dat de politiek ook goed naar zijn oplossingen heeft geluisterd.

Eén van de beste stellingen van Pim was toch dat verbeteringen vaak niet om meer geld vragen, maar om verandering. Een andere aanpak is vaak doeltreffender dan meer geld uitgeven. Denk maar na: als je iets verkeerd doet, moet je aan die methode dan meer geld uitgeven? Of moet je een andere methode kiezen? Het laatste, natuurlijk.

Nou ligt het kiezen van een andere aanpak op het gebied van politie en veiligheid nog wat gevoelig. Politici willen wel toegeven dat de veiligheid vergroot moet worden. En ze willen er ook wel meer geld voor uittrekken. Maar slechts weinigen durven te zeggen dat de aanpak van de politie veranderd moet worden. De roepende in de woestijn die aanstipt dat de aan ons land grenzende Duitse deelstaat Nordrhein-Westfalen meer dan twee keer zoveel misdaden oplost als wij, wordt niet gehoord. Als er iemand nog verder gaat, en zegt dat de politie in Nederland niet doeltreffend werkt, dan vallen de politiechefs en -bonden over elkaar heen om de media te vertellen dat die persoon het helemaal bij het verkeerde eind heeft. Maar is dat wel zo? Wie heeft er nu eigenlijk gelijk?

Ik zal niemand vermoeien met een verregaande analyse van de aanpak van de politie. Daar ben ik ook niet de aangewezen persoon voor. Nee, ik denk dat enkele waar gebeurde voorbeelden voldoende zijn. Als we dan gewoon ons verstand gebruiken, zien we zo ook wel wat er niet klopt.

Eerste praktijkvoorbeeld. Iemand krijgt een basaltkei van ruim vijf kilo door de ruit. De kei mist hem en zijn dochtertje van twee op een haar na. Twee of drie centimeter naar links, en zijn dochtertje was in het hoofd geraakt en dood geweest. Als de politie wordt gebeld, krijgt men te horen dat er geen wagen beschikbaar is om naar de daders te zoeken. En de volgende dag op het politiebureau blijft men zelfs nog luchtig reageren als de basaltkei op de balie wordt gelegd en wordt verteld hoe dicht het dochtertje bij de dood is gekomen. Men is gewoon niet van plan om er iets aan te doen.

Tweede voorbeeld. Iemands portefeuille wordt gestolen. De eigenaar ziet de daders nog wegrennen. Aangifte bij de politie blijkt niet te helpen. De agent die de aangifte opneemt, lacht nog net niet schamper, maar laat wel doorschemeren dat het geen zin heeft om te hopen dat de politie hier achteraan gaat.

Derde voorbeeld. Een meisje van twaalf fietst van school naar huis. Op een gevaarlijke plek rijdt ze niet helemaal rechts omdat ze bang is in de sloot aan de rechterkant van het schuin aflopende weggetje te vallen. Haar rijgedrag ergert een achterop komende automobilist zó dat hij haar klem rijdt, op haar en haar fiets in trapt, en wegscheurt. Als het meisje met haar vader aangifte doet bij de politie en een beschrijving geeft van de auto en de dader, is de politie negatief over de vraag of ze dit gaan uitzoeken.

Ik heb expres geen extreme voorbeelden genomen, maar gewoon wat ik en mijn gezinsleden zélf hebben meegemaakt. Van alledrie deze gevallen is nooit iets gekomen. De politie heeft er niets aan gedaan. En dat lieten ze bij de aangiftes al blijken.

Wie de politie hierop aanspreekt, krijgt over het algemeen te horen dat men een mankrachtprobleem heeft. Of geldtekort. Of allebei. Ook de meeste politici heeft men hiervan weten te overtuigen. Maar klopt dat wel? Ik denk het niet.

Laten we ons boerenverstand gebruiken. Kijk eens naar deze voorbeelden:

Ik rijd op een verlaten polderweg 86 in plaats van 80. Ik krijg een bekeuring. Eigen schuld, zult u zeggen. Had u maar tachtig moeten rijden. Goed, dat is waar. Maar het is niet wat me steekt. Waar het me om gaat, is dat de politieman die dit registreerde niet een agent was die toevallig passeerde, op weg naar een belangrijk onderzoek. Nee, het was een agent die daar urenlang in zijn auto met een camera en meetinstallatie heeft gezeten. Nogmaals: op een verlaten polderweg in een van de allerdunst bevolkte delen van Nederland! (Zo dun bevolkt dat de overheid overweegt om er een onderloopgebied voor het voorkomen van overstromingen van te maken, ik wil maar zeggen…) Ik wil het nog niet eens hebben over de vraag of een bekeuring voor zes kilometer te hard rijden wel of niet belachelijk is. Ik werp alleen maar de vraag op:

Als de politie beweert dat het de misdaden die tegen ons zijn begaan niet kan oplossen door gebrek aan mankracht, waar zijn ze dan mee bezig als ze iemand urenlang op een verlaten polderweg snelheidsovertredingen van zes kilometer per uur laten registreren?!?!

Soortgelijk voorbeeld. Op een rustige zondagmiddag ga ik met mijn vrouw en mijn hond uit wandelen in de bossen bij Rhenen. Om de allerdrukste plekken te vermijden, zoek ik een stil bospad op. Bij het inrijden van de verharde weg langs het bos let ik goed op of ik parkeerverboden zie. Die zie ik niet. Bij het parkeren let ik goed op dat ik niet op de rijbaan parkeer, dat ik geen doorgetrokken strepen zie (die blijken er achteraf ooit wel geweest, maar verbleekt te zijn), of enige andere aanduiding waaruit blijkt dat ik er niet mag parkeren. Als we terugkomen van onze wandeling, zit er een parkeerbon op mijn ruit. Ik snap er niets van. Pas als we wegrijden, zien we verderop langs het weggetje borden die naar de andere kant gekeerd zijn en aangeven dat het op de paar honderd meter waarop ik een plekje had gekozen, verboden is om te parkeren.

Nou kan ik boos zijn over de futiliteit. Of over de onduidelijke situatie. En dat was ik aanvankelijk ook. Het heeft dan ook een tijd geduurd voordat ik me ertoe kon zetten om de bon te betalen. Maar goed, verbod is verbod, en ik heb de bon uiteindelijk dus gewoon betaald. Maar waar ik veel bozer over word, is dat diezelfde politie die beweert te weinig mankracht te hebben om stenengooiers, zakkenrollers en geweldplegers op te sporen en aan te pakken, wél een agent over heeft om op afgelegen bosweggetjes naar foutparkeerders te zoeken. Die twee zaken zijn niet met elkaar te rijmen.

Er zijn natuurlijk nog veel meer voorbeelden aan te halen. Echt extreem vond ik de politie in Eindhoven die beweerde geen mankracht te hebben om de mannen te arresteren die op het punt stonden een geldtransport te overvallen. Ze hadden overigens wél iemand over om de misdadigers vermanend toe te spreken. Nou vraag ik u…

Er zijn naar mijn mening drie mogelijke oorzaken voor deze misstanden.

1. Politiemensen zijn bonnenboekjestrekkende ambtenaren geworden die door de bomen van regeltjes en bekeuringen het bos niet meer zien. Ze zijn vergeten wat er nou werkelijk belangrijk is. Waardoor ernstige dingen niet worden aangepakt omdat ze bezig zijn met minder belangrijke details en stapels papierwerk. Die laatste conclusie ligt overigens aardig in de lijn van de stellingen van Pim. Hij wordt ook ondersteund door de WRR (de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid). Die concludeerde eind 2002 dat een politieagent in het Duitse NordRhein-Westfalen in 2,5 uur in zijn eentje een winkeldiefstal afhandelt (dat vind ik overigens nog vrij veel), terwijl er in Nederland twee agenten een héle middag mee bezig zijn. In totaal is dat in Nederland dus bijna vier keer zo lang als in Duitsland!

2. Of de politie doet bij voorkeur het makkelijkste. Het is makkelijker een bekeuring uit te delen dan een echte misdadiger op te sporen en te arresteren. Of, zoals Simon Vestdijk het lang geleden al gezegd heeft: Dacht je, dat de politie er wat aan deed? Die lopen ook liever een straatje om.

3. Of we geven de politie het voordeel van de twijfel en gaan ervan uit dat ze misschien alleen maar
hun prioriteiten niet op een rijtje hebben. Dat ze zo druk zijn met het bekostigen van hun eigen activiteiten door het uitdelen van bekeuringen voor onbenulligheden dat ze aan ernstiger zaken niet toekomen.

Eerlijk gezegd maakt het me niet uit welke van de drie oorzaken het is. Ik vind ze allemaal even verwerpelijk, storend en verontrustend.

Laten we eens wat doen aan de manier waarop de politie zijn geld besteedt en zijn mankracht inzet. Laten we eens tegen ze zeggen: éérst gaan jullie effectief ons lijf, leden en eigendommen beschermen, en als je dan nog tijd en mensen overhoudt, mag je pas kleine details aanpakken. Dan zou er hopelijk het een en ander verbeteren!

Garanties? Oké. Banken helpen om het hoofd boven water te houden? Vooruit. Hier of daar een bank kopen, om die later weer te verkopen? Waarom niet. Hypotheken garanderen? Dat kan ik zeker begrijpen.

Maar als iemand die niet meegedaan heeft aan de graaicultuur, aan zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld willen verdienen bovenop het vermogen dat men al had, snap ik niet dat we die graaicultuur zo nodig moeten subsidiëren.

Wat bedoel ik daarmee? Simpel. Er zijn Nederlanders die geen genoegen wilden nemen met de gangbare rentes voor spaartegoeden. Enkele procenten verdienen op hun vermogen was ze niet genoeg. Nee, ze wilden méér. Véél meer. Ik weet niet meer precies hoeveel Icesave uit IJsland ze bood, maar ik meen me te herinneren dat het ergens rond de veertien tot zestien procent was.

Maar Ice Save is failliet gegaan. O, wat een schok! (Hoort u de sarcastische toon daar…) Echt niet!!! Ik bedoel, kom op - denk nou eens na. Iemand biedt je vele malen het gangbare rentetarief voor je geld. Denk je dat die dat kan doen door op het geld te gaan zitten en het veilig te houden, en je braaf af en toe die rente te geven? Echt niet! Krankzinnig hoge rentes zijn alleen maar mogelijk als er met dat geld gespeculeerd wordt - en niet eens zo maar gespeculeerd, maar met zogenaamde risico-investeringen, want die leveren het meeste op. Althans, als het goed gaat. Als het niet goed gaat - nou ja, dat spreekt dus voor zich.

En het ging niet goed. Daar had men toch op kunnen rekenen, zou je zeggen. Eigen schuld, dikke bult.

Nou, nee. Zo zag de Nederlandse overheid het niet. Spaarders krijgen maximaal een ton terug. Wie betaalt dat? Goede vraag - nou komt het: twintigduizend van de honderdduizend euro wordt door IJsland betaald, die dat geld van Nederland leent. Dat is nog tot daar aan toe, want een lening zullen ze ooit wel weer afbetalen. Hoop ik.

Nog eens twintigduizend wordt door alle Nederlandse banken samen betaald. Daar kan ik ook nog mee leven, hoewel ik er al wat minder blij mee ben, want ze zullen de kostenpost wel op de een of andere manier op de consument zien af te wentelen. Maar hopelijk is dat bij de ene bank minder erg dan bij de andere, en dan moeten we als consument maar gewoon een verstandige keus doen uit de banken.

Tot zover gaat het redelijk goed, maar nu komt het deel waar ik heel erg verbolgen over ben: spaarders die meer dan veertigduizend en minder dan honderdduizend euro bij Icesave hadden staan, worden voor de laatste 62.000 euro te hulp geschoten door minister van financiën Wouter Bos. Er is al uitgerekend dat het ongeveer honderd miljoen euro gaat kosten!

Dat geld komt uit wat we zo neutraal ””de schatkist”” noemen. Maar beste lezer, die schatkist wordt gevuld door u en mij! En is men scheutig geweest met geld tegenover u en mij, de afgelopen jaren? Vergeet het maar! Belastingen hier erbij, belastingen daar omhoog. Gunstige regelingen weg. Belastingdrempels voor aftrekposten omhoog. Andere aftrekposten weg. Men haalt ons het vel over de oren. Althans, de gewone burger. Want als je veel geld hebt, dan mag je dat van minister Bos houden. Oók als je ermee gespeeld en verloren hebt.

Het wil er bij mij niet in dat we nu met z””n allen de graaicultuur gaan subsidiëren, terwijl we verder aan alle kanten al gepakt worden omdat de tijden financieel zo moeilijk zijn.

Wanneer waren de volgende verkiezingen ook weer…?

Vergeef het me maar, lezer, deze keuze van onderwerp - het is een beetje een beroepsdeformatie. Ik ben dagelijks met spelling bezig, dus dan wordt het vrij makkelijk een stokpaardje. Als vertaler doe ik uiteraard mijn best om mijn vertalingen zo foutloos mogelijk te maken, en spelling is daar een essentieel onderdeel van.

Nou is mijn aandacht voor dit onderwerp niet altijd even welkom. Thuis vindt men me nog wel eens een zeurpiet als ik weer eens iets zeg over een woord dat verkeerd gespeld is, bijvoorbeeld op de televisie of in de krant. Heb je hem weer met zijn spelling, dat is zo””n beetje de houding.

Maar er is hoop. Ik blijk niet de enige te zijn die het belangrijk vindt!

Volgens de Rijksuniversiteit Groningen vinden mensen die online op zoek zijn naar iemand om een relatie mee te beginnen het belangrijk dat de ander zijn of haar beschrijving van zichzelf goed gespeld heeft. Spel- en taalfouten blijken afstotend te werken! Ik neem aan dat dergelijke fouten gewoon iets over iemand zeggen dat anderen niet aantrekkelijk vinden.

Het zal me niet helpen om sympathieker te lijken voor mijn omgeving als ik weer eens wat over spelfouten zeg, maar in elk geval voel ik me nu weer wat gerechtvaardigd in mijn voorkeur voor een correcte spelling…